Recenzowane wydanie: 2005; 30th Anniversary Collectors Edition; Parlophone 00946 3 38457 2 5
Opakowanie: czteropanelowy digipack + plastikowy, przezroczysty slipcase
Zawartość pudełka: 1 CD + 1 DVD + książeczka (20 stron)
Zawartość CD:
1. Death on Two Legs (Dedicated to...
2. Lazing on a Sunday Afternoon
3. I'm in Love with My Car
4. You're My Best Friend
5. '39
6. Sweet Lady
7. Seaside Rendezvous
8. The Prophet's Song
9. Love of My Life
10. Good Company
11. Bohemian Rhapsody
12. God Save the Queen
Album zremasterowany.
Czas trwania: 43:08
Zawartość DVD:
-Zremasterowany album w wersji PCM Stereo (48kHz, 24bit) oraz DTS 5.1 Surround Sound (48kHz) - obie wersje wzbogacone o filmy z fragmentami koncertów, teledyski (utwory nr 3 i 11) lub pokazy zdjęć zespołu
-Komentarz zespołu dotyczący albumu, odtwarzany równolegle z płytą - dźwięk angielski, napisy angielskie, holenderskie, francuskie, niemieckie, włoskie, portugalskie i hiszpańskie
-Opcja wyświetlania tekstów utworów w trakcie odtwarzania
MUZYKA
A Night At The Opera to klasyk. Zostało już o nim napisane tak dużo, że wymyślenie na potrzeby jeszcze jednej recenzji czegoś nowego graniczy z cudem. Ze świecą również szukać wśród fanów rocka osób, które tego dzieła nie słuchały. Nie będę się więc rozwodził na temat muzyki i w kilku krótkich zdaniach oddam sprawiedliwość muzykom Queen.
Czwarty album w karierze zespołu okazał się być przełomowym. Ogromna produkcja, której poświęcono bardzo wiele czasu zachwyca bogactwem i zróżnicowaniem kompozycji, innowacyjnością, muzycznym eklektyzmem i niespotykanymi wcześniej rozwiązaniami. Konstrukcję całości oparto na solidnym, rockowym graniu, łączącym - jak mówi jeden z muzyków - inspiracje muzyką Yes i Led Zeppelin. Jest więc zarówno bardzo melodyjnie, jak i odpowiednio ostro, co słychać już w pierwszym utworze. Obok tradycyjnych rockowych instrumentów ogromną rolę gra fortepian, stały element muzyki Queen. Na tych podstawach zbudowano konstrukcję łączącą elementy dziedzin muzyce rockowej, zdawać by się mogło, bardzo odległych: wodewilu i operetki. Bywa dramatycznie, poważnie, czy smutno, chwilami muzyka zyskuje prostotę i lekkość niemal popową, bywa jednak że artyści nie grają zupełnie na poważnie, serwując utwory takie jak miniaturowy Lazing on a Sunday Afternoon czy Seaside Rendezvous. Patos miesza się z groteską, sentymentalizm i zaduma z rubasznością. Wszystko to kończy jeden z najsłynniejszych utworów w historii rocka - Bohemian Rhapsody - kompozycja monumentalna, wielowątkowa, niezwykle nowatorska i jedyna w swoim rodzaju i nie będzie tutaj w żadnej mierze nadużyciem powiedzieć, że genialna. Album zamyka zaś gitarowa aranżacja brytyjskiego hymnu narodowego, akcent odważny, bo dwuznaczny i pachnący skandalem.
Żadne słowa nie oddadzą nawet w ułamku palety barw, jaką prezentuje A Night at the Opera, wie to każdy, kto poznał ten album choć trochę. Do kompozycyjnego i wykonawczego kunsztu dodać należy perfekcyjną produkcję, dzięki której album nie zestarzał się ani odrobinę, wciąż zaskakując niezwykle przejrzystym, pięknym brzmieniem. Z pewnością jest to album, który każdy szanujący się fan muzyki rockowej znać powinien, ale także dzieło, które można wciąż i wciąż odkrywać na nowo.
DVD
Wersja stereo albumu to nowy mastering w dużej rozdzielczości - nie różni się on w zasadzie od wersji zamieszczonej na płycie CD poza jeszcze lepszą, audiofilską jakością dźwięku. Wersja z dźwiękiem surround jest za to godna uwagi, gdyż zachowując wszystko to, co najlepsze w stereo, "wyciąga" jednocześnie na wierzch wiele elementów, które na albumie słyszalne były mniej. Wszystkie drobiazgi, ozdobniki czy chórki, rozrzucone na sześć głośników brzmią jeszcze bardziej selektywnie i potężnie. Z pewnością zapoznanie się z tym miksem pozawala jeszcze lepiej poznać album i odkryć w nim wiele rzeczy, które dotąd prawdopodobnie słyszeliśmy, ale nie byliśmy ich do końca świadomi. Jakość dźwięku jest naprawdę powalająca, przez co przygoda z A Night at the Opera staje się jeszcze bardziej intensywnym doświadczeniem.
Słuchając muzyki, mamy również na co popatrzeć, gdyż prezentowane są nam w tym czasie filmy z fragmentami koncertów z czasów promocji płyty (okazja do zawołań "jacy oni byli młodzi/szczupli/kudłaci/dziwnie poubierani!"), filmy z fragmentami koncertów bliższych współczesności (okazja do zawołań "ależ oni się zestarzeli!"; choć, gwoli ścisłości, prezentowany jest w zasadzie tylko "stary" Brian May), fragmenty filmów "innych" (stare i bardzo stare fragmenty filmów w żaden sposób z zespołem nie związanych, głównie o charakterze "rozśmieszającym", najlepiej przekonać się samemu o czym mowa, w każdym razie do muzyki pasują one całkiem przyzwoicie) i galerie zdjęć zespołu.
DVD zawiera też opcję trwającego przez cały czas odtwarzania płyty komentarza muzyków, w którym opowiadają oni o zespole, o pracy nad płytą i o wielu innych ciekawych rzeczach, które zainteresują zapewne każdego fana zespołu (piszę "fana", nie zawierając w tej grupie "fanatyków", którzy wchłonęli już mnóstwo dostępnych na rynku - i niedostępnych już także - książek na temat zespołu i jego muzyki, przez co zapewne większość rzeczy opowiedzianych przez muzyków jest im znana).
Bardzo miłym dodatkiem jest też opcja wyświetlania tekstów utworów w trakcie słuchania płyty.
WYDANIE
Jubileuszowe wydanie, które fani otrzymali z okazji trzydziestolecia premiery albumu, jest naprawdę udane. Wprawdzie wytrzymałość digipacków, jako tekturowych pudełek, można - i nie bez powodu - podawać w wątpliwość, jednak mamy tutaj do czynienia z zadziwiająco solidnym materiałem, które mimo kilku lat (ostrożnego, to fakt) użytkowania nie nosi na sobie w zasadzie żadnych jego śladów. Pudełko zresztą nie kurzy się i nie brudzi gdy nie jest używane, gdyż dodano do niego plastikowy (!) slipcase - przezroczysty, z białym paskiem na którym widnieje napis "30th ANNIVERSARY COLLECTORS EDITION CD & DVD" - co okładkę digipacka uchroniło przed dodatkowymi "intruzami" i wygląda ona tak, jak w tradycyjnym wydaniu, z tym że kolorowe logo zespołu jest lekko wypukłe.
Otwierając digipack, pierwsze, co widzimy, to oryginalna informacja o osobach odpowiedzialnych za powstanie albumu (po lewej) i jubileuszowa notka autorstwa Briana Maya oraz dwa zdania od Rogera Taylora (po prawej).
Otwieramy dodatkowe części digipacka i naszym oczom ukazują się osadzone bezpiecznie na dwóch plastikowych rozetkach płyty CD i DVD oraz - na skrajnych częściach - dodatkowe informacje dotyczące nowego wydania a także miniaturowe portrety muzyków.
Prawa część pełni jednocześnie funkcję koperty, w której umieszczono książeczkę. Ta wydrukowana jest również na wysokiej jakości grubym papierze. Zawiera teksty wszystkich utworów i 11 zdjęć pochodzących ze studia, z sesji zdjęciowych, z koncertów i z teledysku.
PODSUMOWANIE
Zawartości muzycznej, co chyba oczywiste, nie sposób dać innej oceny niż najwyższa. Jeśli chodzi o zawartość DVD, również nie ma do czego się przyczepić - muzyka została zmiksowana wzorowo, wersja surround nie krzywdzi albumu, a uwydatnia jego zalety, różni się jednak od wersji stereo dość wyraźnie, by nie można jej było zarzucić bezcelowości. Dodatki w postaci zawartości wizualnej, tekstów i komentarza muzyków są również bardzo na miejscu i zasługują na pochwałę. Brak wprawdzie polskiej wersji napisów, ale nie jest to zarzut w pełni prawomocny, gdyż mamy do czynienia z wydaniem "Made in EU". Fizycznie również jest idealnie - przepiękny, estetyczny digipack, zabezpieczony solidnym slipcasem i do tego porządna książeczka - czego chcieć więcej?
OCENA
Muzyka: 10/10
Zawartość dodatkowa: 10/10
Wydanie: 10/10
OCENA KOŃCOWA: 10/10
Posłuchaj:Queen - Death On Two Legs (Dedicated To...)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz