Utwór Lonely Day początkowo wydano jako zwykły singiel, doczekał się on jednak również teledysku, więc do rąk fanów trafił maxi-singiel z kilkoma trudnodostępnymi smakołykami. Piosenka jak na System nie prezentuje sobą niczego nadzwyczajnego, jednak do promocji albumu się nadaje, bo melodia chwytliwa i kawałek dość łagodny, była więc szansa, że wiele stacji radiowych go wyemituje. Na Hypnotize, z którego utwór pochodzi, jest to moment raczej mniej przyciągający uwagę. Druga pozycja - Shame - zarejestrowana we współpracy z raperem Wu-Tang Clanem raczej nie spodoba się przeciwnikom rapowania. Muzycznie jest to dość prosta łupanka, dość charakterystyczna dla Systemu. Przeróbka klasyka Black Sabbath - Snowblind - to już o wiele ciekawszy utwór. Zespół nagrał utwór zupełnie po swojemu, nadając mu zupełnie innego charakteru. Z pewnością wielu fanów BS powie, że to profanacja - ja osobiście uważam, że eksperyment ciekawy i udany. Kolejny cover - tym razem Metro zespołu Berlin jest pomysłem jeszcze dziwniejszym - szybkie i ostre refreny poprzekładano zwrotkami będącymi wynikiem spotkania systemowego brzmienia z czymś w rodzaju reggae czy też ska. Niemniej przy wersji oryginalnej, której nie lubię, i ten kawałek oceniam pozytywnie. Marmelade to kompozycja pochodząca z czasów debiutu zespołu - trudno powiedzieć dlaczego nie trafiła na debiutancki krążek, gdyż w niczym nie ustępuje wielu kompozycjom, które się na nim znalazły.
Na płycie znajduje się także teledysk do Lonely Day - klip również w karierze zespołu nie najlepszy, ale dobrze, że udostępniono go fanom w takiej formie.
WYDANIE
Singiel wydano dość skromnie, ale ładnie. Okładkę zdobi jedna grafika, która nie znalazła się w książeczce promowanej płyty (co oczywiście mam za plus), a jedynie wcześniej wydanego singla - jednak w zmienionej kolorystyce. W środku digipacka nie znajdziemy niestety książeczki ani dodatkowych bajerów - jest jedynie krążek umieszczony na plastikowej rozetce. Całość graficznie bardzo przypomina płyty Mezmerize i Hypnotize, ładnie prezentując się na półce obok tych dwóch.
Opakowanie: 2x digipack - dwu i trzyczęściowy, z możliwością połączenia w jedno wspólne pudełko
Zawartość pudełka: każde opakowanie zawiera jedną płytę i książeczkę.
Zawartość CD - Mezmerize:
1. Soldier Side - Intro
2. B.Y.O.B.
3. Revenga
4. Cigaro
5. Radio/Video
6. This Cocaine Makes Me Feel Like I'm on This Song
7. Violent Pornography
8. Question!
9. Sad Statue
10. Old School Hollywood
11. Lost in Hollywood
Czas trwania: 36:11
Zawartość CD - Hypnotize:
1. Attack
2. Dreaming
3. Kill Rock 'n Roll
4. Hypnotize
5. Stealing Society
6. Tentative
7. U-Fig
8. Holy Mountains
9. Vicinity of Obscenity
10. She's Like Heroin
11. Lonely Day
12. Soldier Side
Czas trwania: 39:46
MUZYKA
System of a Down, bez względu na to, co zespół planuje dziś i czy usłyszymy jeszcze kiedykolwiek nową muzykę stworzoną przez tę czwórkę muzyków, stanowi bardzo ważny punkt dla historii metalu - co do tego trudno mieć wątpliwości. Nikt wcześniej na taką skalę nie połączył ciężkiego, agresywnego brzmienia z porywającą przebojowością, a co najważniejsze, z ludową - w tym przypadku ormiańską - melodyjnością. Oryginalny styl, jaki powstał w wyniku tej mieszanki, nie sposób pomylić z czymkolwiek innym. Zadebiutowali materiałem nieco chaotycznym i gwałtownym, odnieśli błyskawiczny sukces wraz z wydaniem drugiego krążka, zaś dwoma ostatnimi albumami, stanowiącymi w gruncie rzeczy całość, pokazali, że ogromny sukces jak najbardziej im się należał.
Można powiedzieć, że Mezmerize i Hypnotize, planowane jako dwupłytowy album, ostatecznie wydane w niewielkim odstępie czasowym, to System of a Down "uczesane". Za to też wielu fanów pierwszych płyt krytycznie odnosi się do tej muzyki, choć sąd to nieco pochopny. Wprawdzie panowie występują coraz częściej w garniturach, Serj Tankian brodę zamienił na długie, kręcone włosy, a Daron Malakian rozśpiewał się bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej, jednak nadal nie przeszkadza to zespołowi krzyczeć, wygrywać rzeczy szalonych i wyśpiewywać jeszcze bardziej niepoprawnych. Po raz pierwszy w karierze zespołu album rozpoczyna się delikatnie, gdyż Intro to tylko krótka, prosta melodia, ale przecież wraz z wejściem pierwszego pełnego utworu (B.Y.O.B.) już mamy szaloną gitarową jatkę poprzeplataną natychmiast wpadającymi w ucho, popowymi refrenami. Wiele tekstów posiada odcień polityczny czy antywojenny, inne zaś mówią o bliższych zespołowi sprawach - graniu, ćpaniu, pieprzeniu i tym podobnych kwestiach. Jednak nie teksty w muzyce Systemu są najistotniejsze (choć niektórzy będą się przy tym upierali, wszak ich upór pomińmy wyrozumiałym milczeniem). Dwie płyty, trwające w sumie niespełna osiemdziesiąt minut, prezentują nam utwory, z których niemal każdy jest murowanym przebojem. Nie ma tu słabego punktu, przez co obu krążków słucha się znakomicie. Kiedy już zostaniemy zamęczeni agresywnymi riffami - choć także raczej dość melodyjnymi - znajdzie się chwila oddechu przy czymś spokojniejszym. Teksty w większości są na tyle proste, że po kilku przesłuchaniach śpiewają się same. W melodiach tkwią patenty muzyki ze wschodu (ach te ludowe zaśpiewy, czy zawsze-dobrze-brzmiący dwugłos w tercjach), które czasami wydają się być dziwnie znajome, co oczywiście jeszcze bardziej przykuwa do nich uwagę. Zespół nawet najbardziej wściekłe wrzaski wydobywa z siebie z entuzjazmem, który szybko udziela się słuchaczowi. Proste, ale doprawdy przepyszne riffy brzmią potężnie (znać ucho, rękę i brodę Ricka Rubina - choć znać także po przesadzie w poziomie głośności i gwałcie na dynamice, ale kto by się tym przejmował w przypadku takiej muzyki?), każdy fan porządnego, zdecydowanego uderzenia powinien być usatysfakcjonowany.
Trudno tu mówić o ambicjach do jakiejkolwiek koncepcji czy głębi, wszak o czystą frajdę chodzi. Ten zaś warunek spełniony jest śpiewająco, rozrywka to przednia i do obu albumów powracam często z wielką przyjemnością. Być może Toxicity zarówno dla samego zespołu jak i dla metalu w ogóle jest pozycją ważniejszą, niemniej Mezmerize i Hypnotize znać warto, szczególnie, że nie o jakimś średniaku tu mowa, tylko o materialne dopracowanym i pełnym satysfakcji z grania, którą szkoda by było przegapić. Jeśli więc są jeszcze tacy, którzy po sześciu latach od premiery nadal do albumu nie dotarli - bardzo polecam.
WYDANIE
Mezmerize i Hypnotize wydano jako dwa digipacki utrzymane w podobnej szacie graficznej (autorem grafik jest Vartan Malakian, ojciec Darona), obie okładki posiadają wypukłe, lakierowane elementy. Jak widać powyżej, o ile opakowanie Hypnotize otwiera się normalnie, to Mezmerize jest skonstruowane odwrotnie. Otóż Hypnotize posiada jeszcze jedną, mniejszą i skromnie wyglądającą część, (w środku matową i czarno-białą):
Ta dodatkowa część pasuje do kartonika opakowania Mezmerize i po wsunięciu weń, z dwóch opakowań powstaje jeden, gruby, elegancki digipack.
Płyty umieszczono na plastikowych rozetkach, grafika spod każdego krążka odpowiada tej umieszczonej na drugim dysku:
Również książeczki zostały wyposażone w dodatkowy bajer - rozkładane strony. W jednej po rozłożeniu otrzymujemy grafiki przedstawiające członków zespołu, w drugiej znajdują się teksty (szkoda tylko, że wydrukowane tak drobnym drukiem). Poza tym znajdziemy tam kolejne barwne grafiki Malakiana. Do obu płyt dołączone są banderole z nazwą zespołu i tytułem płyty (niestety, u mnie zachowała się tylko ta z Mezmerize).
PODSUMOWANIE
Po sześciu latach od premiery muzyka z podwójnego dzieła System of a Down nie zestarzała się ani odrobinę - nadal kopie. Nikt przed nimi i nikt po nich nie grał metalu w ten sposób i choć mogli wzbudzać kontrowersje, choć nie każdy musi ich lubić, choć znajdzie się wielu, których najróżniejsze elementy muzyki ormiańsko-amerykańskich brodaczy drażnią - nadal mają na świecie ogromną rzeszę fanów i wbrew pozorom nie są to tylko kudłate nastolatki, czy dwudziestoparolatkowie, którzy za Systemem szaleli na początku ubiegłej dekady. Podwójny album - Mezmerize i Hypnotize - to duża porcja znakomitej muzyki, w dodatku pięknie wydanej. Taki okaz warto mieć w swojej kolekcji.
